همیشه جایی میرسد که باید چشمها را بست و گفت :‌ که تمام شد

میدانی ... لحظه ها میروند و خاطره ها میمانند تا همیشه

و من تمام آن خاطره ها و تمام این دلتنگیها را دوست میدارم

سخت است به جایی رسیدن که بدانی دیگر هیچ کاری نمیتوان کرد ...

آری این هم تمام شد

و من ماندم و ...

 

اینو تو یه وبلاگ خوندم ....انگار اینو برای من نوشته بودن...هر چند من فک می کنم که دلتنگیاش یه تلخی گزنده هم داره....  

وسیع باش و تنها و سر به زیر و سخت....

 "رفتن" همیشه سخته حتی اگه بدونی فردا برمی گردی! این ویژگی ما آدماست که عادت میکنیم به زمان ، مکان و....و به آدمای درو برمون...ما آدما حتی به چیزای بد هم عادت می کنیم و بضی وقتا اونقدر به اونا عادت می کنیم که دیگه بدی اون چیزا از یادمون میره.

"رفتن و دل کندن " پر از دلتنگیه ی ولی اگه هیچ چاره ای نبود جز "رفتن "دیگه به هیچی فک نکن ، به هیچیه هیچی.... و مطمئن باش که درست ترین تصمیم رو گرفتی

به مادرم گفتم : "دیگر تمام شد"

 گفتم :"همیشه پیش از آنکه فکر کنی اتفاق می افتد

باید برای روزنامه آگهی تسلیتی بفرستیم."

 

پ.ن : همیشه اتفاقای مهم زندگی وقتی میفتن که تو انتظارشون نداری....

اونا قبل از" تو" اتفاق میفتن!

احساس من

 چون اقیانوسی است

با افت و خیز بی امان امواجش

جان من بلدرچینی است با بالهای شکسته

او رنج می کشد وقتی انبوه پرندگان را بر سینه ی آسمان در پرواز می بیند

او نمی تواند چون آنان باشد

 اما او نیز

همچون پرندگان دیگر از سکوت شب و طلوع سپیده

از پرتو آفتاب

و از زیبایی دره ها لذت می برد.....

 

پ.ن: البته بضی وقتا  طلوع سپیده هم ، تنها شاهد نگاه خسته ی تو در میان موهایی ژولیده خواهد بود ... 

بعضی وقتا هست که نمی دونی واقعاً یه احساسی رو داری یا اینکه دلت می خواد اون احساس رو داشته باشی.....

 نمی دونی آیا واقعاً امیدی به یه پایان خوش برای یه اتفاق ، یه ماجرا...حالا هر چی که اسمش رو میشه گذاشت، وجود داره یا اینکه تو دلت می خواد امیدوار باشی.....

 

 

در سپهر خصوصی ات همیشه کسی را دوست داشته باش که لایق دوست داشتنت باشد و تو لایق دوست داشتنش باشی چرا که اگر تشنه ی عشق باشی روزی سیراب خواهی شد...اما در سپهرعمومی ات تشنه باش برای دوست داشتن و نه دوست داشته شدن...گه اگر بخواهی دوست داشته شوی در غم خواهی زیست     (مادر ترزا)

روی نیمکت نشسته بودیم ، منو دوستم، روبروی زاینده رود که بر خلاف تابستون روزهای آرومی داره ، مثل بچگیام دستامو انداختم پشت نیمکت و گردنمو تا جایی که می تونستم عقب کشیدم، اینجوری تموم آسمونو زیر نظر داشتم البته اینجوری فک میکردم! بعد از چن دقه گردنم درد گرفت می خواستم درست بشینم که یه دسته پرنده  منو از درست نشستن منصرف کردن!نمی دونم چی بودن ، مهاجر بودن یا غیر مهاجر ولی خیلی کوچیک بودن و با اینکه خیلی هماهنگ پرواز نمی کردن ولی با هم پرواز می کردن!

اون موقع یاد این شعر فروغ افتادم و پیش خودم گفتم بد نبود اگه منم یه پرنده بودم تا روی بلند ترین چراغ های خطر با بی خیال پرواز می کردم و .....اما به قول فروغ "پرنده فقط یک پرنده بود"!

 

پرنده گفت : "چه بویی، چه آفتابی ، آه

بهار آمده است

و من به جست و جوی جفت خویش خواهم رفت ."

 

پرنده از لب ایوان

پرید، مثل پیامی پرید و رفت

 پرنده کوچک بود

پرنده فکر نمی کرد

پرنده روزنامه نمی خواند

پرنده قرض نداشت

پرنده آدم ها را نمی شناخت

 

پرنده روی هوا

و بر فراز چراغ های خطر

در ارتفاع بی خبری می پرید

و لحظه های آبی را

دیوانه وار تجربه می کرد

 

پرنده ، آه ، فقط یک پرنده بود.

 

 

جایگزین حقیقت خاموشی است و خاموشی یک دروغ است.

پاییز ، پاییز ، پاییز......

واقعا نمی دونم چطور میشه پاییز رو توصیف کرد....تنها می تونم بگم عاشق پاییزم.

هر چند پاییز امسال پر بود از اتفاقات عجیب و غریب ،اتفاقات غیر منتظره ، اتفاقاتی که اصلا فکرشون رو نمی کردم... واقعا پاییز امسال فصلی بود پر از بی قراری ، پر از اضطراب، پر از روزهای ابری و بارانی .... 

پاییز امسال رو هیچ وقت فراموش نمی کنم ، پاییزی که  فهمیدم آدما چه قدر موجودات غریبی هستند،بگذریم....

 به هر حال پاییز با همه ی قشنگی هاش ، با همه ی بی قراری هاش رفت تا زمستون جاش رو بگیره.