ای کاش شعر من

بر شعر تو بوسه زند

ای کاش شعرهای ما

با هم برقصند

ای کاش شعرهای من و تو

در یک صفحه کنار هم قرار گیرند

ای کاش شعرهای من و تو مثل هم نباشند

درست مثل زن و مرد

ای کاش کنارش ، شعر کوتاهی باشد

که خودش باشد*

*یَن لی (م.۱۹۵۴) یکی از چهره های شاخص نسل جدید ، در پکن به دنیا آمد و در شانگهای پرورش یافت. او جزو شاعران و هنرمندان نخستین جنبش آزادی خواهی پس از انقلاب فرهنگی چین و عضو گروه "ستارگان" بود. در همین جنبش بود که اولین مجله ی آوانگارد به نام "امروز" منتشر شد که معرف شاعران و نویسندگان مدرن اروپا در جامعه نوین چینی بود. هر چند "ین لی" از بیست سالگی شعر می سرود اما تا دهه ی ۱۹۹۰ در چین اجازه ی انتشار نداشت... جایزه های بسیاری را از آن خود کرد از آن جمله در سال ۲۰۰۰ جایزه ی شعر نو به او تعلق گرفت . او علاوه بر شعر ، آثار نقاشی شگرفی آفریده و سنت کهن چینی شعر-نقاشی را احیا کرده است.(از مجموعه ی شعر جهان/۳،آلاچیق چلچله ها برگردان ابوالقاسم اسماعیل پور)

پ.ن.یه سوال کوچولو! دوست دارم بدونم برداشت شما از " ای کاش کنارش ، شعر کوتاهی باشد،  که خودش باشد" چی هست ؟

"سراپا اگر زرد و پژمرده ایم

ولی دل به پاییز نسپرده ایم

                                  چو گلدان خالی لب پنجره

                                  پر از خاطرات تر ک خورده ایم

                                                                      اگر داغ دل بود ، مادیده ایم

                                                                       اگر خون دل بود، ما خورده ایم

 اگر دل، دلیل است آورده ایم

اگر داغ ، شرط است ما برده ایم  

                                      اگر دشنه دشمنان ، گردنیم !

                                       اگر خنجر دوستان ، گرده ایم!

                                                                             گواهی بخواهید اینک گواه

                                                                              همین زخمهایی که نشمرده ایم

 دلی سربلند و سری سر به زیر

  از این دست عمری به سر برده ایم."

دیر فهمیدم...امروز صبح وقتی مامان بهم گفت یخ کردم ، چیزی زیر پوستم مور مور شد . باز هم من بودم و همان دریغ و حسرت  همیشگی وقتی که فهمیدم  " قیصر امین پور پر کشید و رفت"   

" حرفهای ما هنوز ناتمام

تا نگاه می کنی وقت رفتن است   

باز هم همان حکایت همیشگی 

پیش از آنکه با خبر شوی

لحظه عزیمت تو ناگزیر می شود

آی...

ای دریغ و حسرت همیشگی

ناگهان چه زود دیر می شود"