یه حسی که نمی دونی اسمش چیه...بی قراریه؟دلتنگیه؟دلهره؟یا ترسه؟نه شایدم غصه برای روزهای رفته ..نه، همه ی اینها هست و هیچ کدوم نیست...نمی دونی اسم این حس رو چی بذاری اما اون حس سر سفره هفت سین به اوج خودش میرسه و انگاری که  قلبت از تو سینه ات کنده میشه اما بعدش یه دفعه تموم میشه (یعنی خیال میکنی!) و تو بعد از دست و روبوسی یه گوشه ای تو اتاقت آروم میگیری و داری به همون حس فکر میکنی که هنوز تموم نشده و یه جایی تو وجودته...

آخراش خیلی بهتر از اولاش بود،پارسال رو میگم ولی به همین راحتی نمیشه درباره اش حرف زد ، فعلاً ازش می گذریم...

بهاری باشید:)) 

*برای سپیده .

"هفت ترانه ماندگار"...

"هفت " که از نظر من یه عدد بیشتر نیست اما با دو تای کلمه ی بعدی مشکل پیدا می کنم "ترانه" و "ماندگار" ، بخصوص با دومی! ترجیح میدم بیشتر به دومی فکر کنم ، چیزی که واضحه این هست که ماندگارترین ،دوست داشتنی ترین نیست...

۱.تمام ترانه های قدیمی "اندی" ! که من رو میبره به روزهای کودکی و به من یادآوری می کنه که یه روزی من عشق اندی بودم!!!

۲. "یار دبستانی " برایم یادآور روزهای دانشجویی از نوع لیسانسش هست! روزهای تحصن و هیجان و شور و "امید" و"امید"و "امیدهای واهی"...(شاید نشه به یار دبستانی ترانه گفت ولی برای من ماندگاره پس نوشتمش!)

۳.ترانه ی"نسیما" از افتخاری که یادآور روزهای انجمن علمی و من و هدی و روزهایی که بیهوده از دستشون دادیم...

۴.ترانه ی"پاییز" از شاهرخ ...شقایق و کول دیسکش و من و هدی و باز هم روزهایی که بیهوده از دستشون دادیم و شاید هم از ما گرفتند...

۵.ترانه ای -و تمام ترانه های اون آلبوم -از کاوه یغمایی که اسمش رو نمی دونم ولی به قدری این ترانه برای من خوشاینده که هیچ ترانه ی دیگه ای نمی تونه جای اون رو بگیره یادآور خاطرات جاده های شمال... و چه حس نوستالژیکی من نسبت به این ترانه دارم .شرمنده که اسمش رو نمیدونم:(

۶."نسیم وصل" ترانه ای - اگر بشه اسمش رو ترانه گذاشت - که یاد آور روزها و شبهای غریبی  که تجربه کردم یادآور روزها و شبهایی که فکر می کردم این آهنگ  - و یکی دوتا آهنگ دیگه از آلبوم نسیم وصل و ناشکیب - رو برای من ساختند بس که حدیث نفس من بودند ، بی شک هرگز اشکهای آن روزها و شبها را فراموش نخواهم کرد و شاید آن روزها برایم عجیب بود که چطور یک اهنگ با آن خاطره ی خوش تبدیل به آهنگی  شد که حتی بعد از مدتی طاقت شنیدنش را هم نداشتم و حالا شاید تنها با یک لبخند کج و معوج بی آنکه به چیزی فکر کنم با تمام وجود به آن گوش می دهم و چه غریب است این لب خند...

۷.ترانه ی دیگری از شاهرخ یادآور جاده ی تهران ...آغاز تردیدها...دل نگرانی ها و....

بی شک بیشتر از اینهاست ترانه های ماندگار ، در هر سنی به ترانه و آهنگ و خواننده ای دل میبندی و شاید در این بین برایت ماندگار هم شدند، بیشتر از این می خواستم بنویسم، گفتم که "هفت "  برای من تنها یک عدد است اما چون گفته بودی "هفت" من هم "هفت" تا نوشتم.

 

وقتی که شعرهایم جان می گیرند

وقتی که شعرهایم پروانه می شوند

باورم می شود که دلم راست گواهی می دهد

"بهار" از راه رسیده!