دست ها و پاهایم کوچک می شوند، خودم را می بینم  کنار بابا. دستهایم حلقه شده اند دور گردنش. دور وبرمان ریخت و پاش است. مامان می آید و می رود و من هربار لبخندی به پهنای تمام صورتم به او می زنم. به بابا نگاهم می کنم. آروم می پرسم: پس کی تمام می شود؟  "تمام شد." چشمانم برق می زنند. بادبادک را به دست می گیرم و می روم.

پسرک نزدیک می شود. از من بزرگ تر است. نگاهی به سرتاپای من می اندازد و می گوید "می خواهی بادبادکت بالاتر برود؟" سری تکان میدهم و نخ بادبادک را به دستش می دهم. ناگهان شروع به دویدن می کند، با سرعت هر چه تمام تر. بهت زده نگاهش می کنم. کاری از من ساخته نیست. برمی گردد، می خندد و دست آخر دوستش را از پشت درخت صدا می زند. حالا هر دو می خندند. کوچک و کوچک تر می شوند و دیگر نشانی از آنها نیست. من بودم ورویای بادبادکی که دیگر نبود. حالا هر روز که از خانه بیرون می روم، اول نگاهی به آسمان می اندازم و بعد نگاهی به تمام پسرهای این شهر. من به دنبال چشمانی که دروغ می گویند، می گردم.

روزهایی که گذشت پر از رویا بودند، رویاهای شیرین. اما من ِ من منتظر تمام شدنشان بود. از همان شبی که کابوسهایم آغاز شدند. به تو گفته بودم که خوابهایم بخشی از حقیقتند، اما تو باور نکردی. از همان روزی که پلک چپم می پرید می دانستم که خبر بدی در راه است. اما این بار خواستم باور نکنم، خواستم مثل تو باشم. باور کنم که ناخودآگاهم این یک بار را اشتباه می کند. اما.... حالا من و تو هستیم و رویاهای دستمالی شده مان. می دانی تا صبح باور نکردم. گفتم حیله ی شب است. اما سپیده، نماز را که خواندم  باورم شد که دیگر تمام شد. باورم شد که بازی خوردم مانند همان روزهای کودکی. نمی دانم چرا سرنوشت من و سرزمینم به بازی خوردن گره خورده است . سرم را روی بالش گذاشتم و به چنار روبری پنجره خیره شدم . بغض امانم را بریده بود. حالا من بودم و بالش خیس. گریه کردم به اندازه ی تمام فریادی  که در حنجره باید خفه اش می کردم. گریه کردم برای تمام لبخندهای این روزهایمان، امیدهایمان، سادگی هایمان و دست آخر برای تمام رویاهای دستمالی شده مان.

چشمانم را باز می کنم. لباس می پوشم. حالم خوب نیست. گُر گرفته ام. همه ی این ها را می گذارم پای حسهای زنانگی ام. بیرون که می روم. سرم را پایین می اندازم، مبادا آدمها را ببینم. مبادا بچه ها را ببینم و لبخند نزنم. من غمگینم، دلزده ام. اصلا چه فرقی می کند... تو فکر کن حال من خوبه، خوب تر از همیشه!

۲۳ خرداد ۸۸